Poetry, Quill

Unspoken

and then there was him,
with his glazed eyes,
he sits and stares
the night sky
wondering “where it all went wrong”
it causes him to scream inside
yet with his face so sweet,
you see nothing but a smile
hiding unspoken words
reciting a poem of his heart.

Poetry, Quill

ਪਤਾਨੀ ਕਿਉਂ |

ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਵੇਂ ,
ਕੰਡੇ ਤੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ,
ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਵੇਂ ,ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੂੰ ਆਵੇਂ |
ਪਰ ਕਮਲੀਏ ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਕੇ ਚਲੀ ਗਈ 
ਪਤਾਨੀ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਿੱਲ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ |

ਕਈ ਸੁਪਨੇ ਬੁਣੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ,
ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚੁਰੋ -ਚੂਰ ਕਰ ਗਈ ,
ਜਮਾ ਹੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕੱਚ ਦੇ ਸਮਾਨ ਵਾਂਗਰਾਂ |